Na de geboorte van mijn eerste kind (Barbara) heb ik mij wezenloos gefotografeerd. Op elk moment greep ik naar mijn fototoestel. Barbara rolde, Barbara lachte, Barbara in de wieg en in de box enz. enz.
De zon schijnt, het Franse wegdek voor mij trilt een beetje vanwege de warmte.
Onze 20 jaar oude sleurhut hangt weer aan de auto. Ik rij met de geruststellende gedachte dat ik alles bij mij heb op één ding na.
Zondagmiddag, het miezert. Zij zit alleen aan een tafeltje met een sherry in een troosteloos café in Kralingen in haar troosteloze mantelpakje en staart voor zich uit.
Weet u nog, dat wij nog niet zo lang geleden grootouders zijn geworden van een tweeling?
Zondag vierden Nick & Bo alweer hun eerste verjaardag. Tja, de tijd vliegt.
Vorige week moest de hele familie hals-over-kop van de crematie van een tante naar het IJssellandziekenhuis komen, waar mijn schoonvader Huug met spoed was opgenomen op de intensive-care.
Zo gaat het in het leven: omdat ik vorige week een column had geschreven over het Rotterdams Jongenskoor, kreeg ik prompt twee vrijkaartjes voor hun jubileumconcert in de Prinsenkerk in Blijdorp, nog wel naast burgemeester Opstelten.
Iedereen maakt wel eens een uitstapje, dat is natuurlijk niets bijzonders. Maar vorige week zijn wij een lang weekend naar Berlijn geweest en daar waren wij zeer van onder de indruk.
Lopen door Berlijn is een reis door een geschiedenisboekje. Maar het
Ik kom nog al eens in de wijnzaak van Niek Elshof op de Kortekade. Dan hebben we het vaak over mooie wijnen. Vorige wijk stapte ik er naar binnen, maar Niek was niet in de stemming om het over wijn te hebben.
De tijd vliegt. Vijftig jaar geleden, in december 1956, werd in het “Kralingsche Volkshuis” aan de Hoflaan een kerstspel ingestudeerd. De betrokken jongens vormden een koor, waarvan iedereen zich tijdens de uitvoering verbaasde dat het zo mooi klonk. Dat
Kralingen