Kralingen.nl
Voor alle inwoners
 
fotos/A249_1_842_Malaga_0.jpg


 

 
fotos/A249_2_842_Malaga_0.jpg


 

 
fotos/A249_3_842_Malaga_0.jpg


 

 
fotos/A249_4_842_Malaga_0.jpg


 

 
fotos/A249_5_842_Malaga_0.jpg


 



[1907]

Kralingen.nl Voorbijganger

Een rubriek van Jacques Beket.

Columns, zoals eerder verschenen in De Ster

Malaga

Ik durf het bijna niet te vertellen, maar ondanks de wereld omvattende economische crisis, zijn wij toch weer op vakantie gegaan.
 
fotos/A249_0_842_Malaga_0.jpg


 

Onder de motto’s: ‘nu is mijn geld nog wat waard’ en ‘na ons de zondvloed’ plukten wij ons geld uit de muur en vlogen naar Malaga. Vandaar reden wij met een huurauto naar Granada, Jaén, Marmolejo, Cordoba en Sevilla om nog een laatste dag door te brengen op het Nederlandse strand van Torremolinos.

Een vakantie, die iedereen boven de 40 jaar schijnbaar al eens heeft gemaakt, maar voor ons was het nieuw.

Wat een geweldige vakantie is dat geworden. Het weer, altijd tussen de 27 en 30 graden, was heerlijk, vooral toen we hoorden dat het in Nederland flink regende. Dat laatste maakt je vakantie helemaal goud-gerand.

Granada, Cordoba en Sevilla, wat een fantastisch mooie steden. Dan bedoel ik natuurlijk de oude binnensteden, iets wat wij in Rotterdam erg missen. Wij zagen tientallen kathedralen, moskeeën, oude stadmuren, het La Alhambra en héél veel gezellige eettentjes. Nu zult u denken dat we minstens een maand weg waren, maar het waren maar acht dagen, uit en thuis. Dus we zijn wel flink bezig geweest. Bijna elke nacht sliepen wij in een ander hotel.

De meeste mensen zullen dit vreselijk onrustig vinden, maar mijn vrouw en ik vinden dit heerlijk, elke dag weer wat nieuws en altijd meer te zien dan dat wij tijd hadden, dus je verveelt je geen seconde.

Toen wij de eerste nacht weer thuis waren, werd ik wakker en moest naar het toilet. Mijn vrouw heeft de slaapkamer verduisterd alsof het nog steeds oorlog is, dus ik zag geen hand voor ogen. En ik wist werkelijk niet in welk hotel ik was en waar zich het toilet bevond. Slaapdronken liep ik voetje voor voetje op de tast langs de bedrand. Ondertussen probeerde ik mij naarstig te herinneren hoe de situatie gisteravond was. In welk hotel zitten we nu? Toen voelde ik iets aan het bed dat alleen maar wij thuis kunnen hebben en ineens wist ik het weer: verhip, natuurlijk, ik ben alweer thuis.





zoeken
service
in deze rubriek:

rubrieken
ads



ads


ads
 
sluiten X