Kralingen.nl
Voor alle inwoners
 
fotos/A255_1_903_Vader_kl.jpg


 

 
fotos/A255_2_80605_042b_k.jpg


 

 
fotos/A255_3_80605_043_kl.jpg


 

grijs2



[1631]

Kralingen.nl Voorbijganger

Een rubriek van Jacques Beket.

Columns, zoals eerder verschenen in De Ster

Vader

Mijn vader is gestorven. Hij is begraven vanuit zijn woonhuis. Ik heb de kist gesloten gehouden. Want wat daarin was, was mijn vader niet meer.
 
fotos/A255_0_70121_012_kl.jpg


 

Wilde je mijn vader bekijken, dan kon je beter ter plekke zijn hobbykamer bekijken. Want dat was mijn vader, een man met veel hobby’s en interesses. U moet u een grote propvolle kamer voorstellen met weerskanten meterslange bureaus. Met daarop een 3 microscopen, camara’s, sterrekijker, reageerbuisjes, petri-glaasjes, computers. Kortom een afspiegeling van zijn interesses van de afgelopen 20 jaar: sterrenkunde, microscopie, biologie en computers. In die hobbykamer stond niets meer van zijn vorige interesses zoals duiken (padi), vliegen (brevet), muziek (beroeps), zeeaquaria (onderzoek), antiek (verkoop), enz. Vorig jaar haalde hij (op zijn 82 ste) nog zijn hele computer uit elkaar en zette hem ook weer in elkaar. En in tegenstelling tot wat bij mij zou gebeuren, deed de computer het daarna weer prima. Hij heeft zo ontzettend veel gedaan in zijn leven. De meeste mensen zouden minstens 200 jaar moeten worden om het zelfde te beleven als wat mijn vader in zijn 83 jaren heeft beleefd.



Maar zo energiek als hij altijd was geweest, zo’n plantje werd hij de laatste half jaar. Als hij naar de keuken liep om koffie te pakken was hij helemaal versleten, bekaf. Vanaf november accepteerde hij dat het op was. Het leven was op. En hij wilde waardig eindigen. Met een spuitje, het liefst terwijl ik en mijn dochter Roos zijn hand zouden vast houden. Hij wilde tot zijn laatste dag de regie over zijn leven houden. Dat is gedeeltelijk gelukt.

Vorige week maandag was ik de hele dag bij hem in het Havenziekenhuis. ‘s Morgens kwam de cardioloog met heel zijn gevolg aan zijn bed. Mijn vader had al even daarvoor aangegeven dat hij geen medicijnen meer wilde voor o.a zijn longontsteking. Tegen de cardioloog hield hij een geweldig pleidooi voor euthanasie. Dat moment was ongelooflijk emotioneel, maar diep in mijn hart moest ik toch ook lachen. Ik dacht toen: ,,Nou, Ouwe, een advocaat had het niet beter gedaan.”

De arts was zichtbaar van geroerd. Hij zei natuurlijk dat hij dat niet kon doen, maar dat hem wel de situatie duidelijk was. Pa zou meteen een infuus met morfine krijgen.

Die zelfde nacht is mijn vader in zijn slaap overleden.

Het tekent mijn vader, altijd zelf het initiatief.



Tot slot wilde ik het hebben over zijn (voor mij) mooiste kant van zijn karakter. Zijn onvoorwaardelijke vriendschap. Want ik ben niet bedroefd dat ik mijn vader heb begraven. Natuurlijk was hij een goeie vader. Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn moeder en ik het allerbelangrijkste voor hem waren.

Nee, ik ben bedroefd omdat ik mijn vriend heb begraven, mijn allerbeste vriend, waar ik alles tegen kon vertellen, een vriend waarvan ik 100% wist, dat hij altijd vierkant achter mij stond. Uren hebben wij gezellig geouwehoerd over van alles en nog wat, vaak tot in de kleine uurtjes. Dat mis ik nu al.

Je allerbeste vriend begraven valt zwaar.





zoeken
service
in deze rubriek:

rubrieken
ads



ads


ads
 
sluiten X